×

Beginnersgids voor de pasta-eter

In Italië is het eten van pasta bijna een religie: in menig Italiaans huishouden wordt het meer dan eens per dag gegeten. De manier waarop dit ultieme Italiaanse gerecht wordt bereid en gegeten in Italië verschilt op veel fronten van hoe we er in Nederland mee omgaan. Wil je pasta eten zoals het bedoeld is, met veel aandacht, liefde en de beste ingrediënten? Wij zetten de do’s en dont’s voor je op een rijtje zodat je tijdens je volgende vakantie geen flater slaat.

 

Ingewikkelde geschiedenis

De succes combinatie van pastadeeg, bloem en water of eieren is al eeuwenoud en komt oorspronkelijk – niet schrikken – niet uit Italië. Vraag het de gemiddelde Italiaan en hij zal zeer waarschijnlijk beginnen over Marco Polo die noedels meebracht van een van zijn reizen en nog iets mompelen over dat ze oorspronkelijk uit China kwamen. Dat zou blijken uit een korte passage in het boek van de wereldreiziger. Het is een hardnekkig folklore verhaal dat werd gebruikt als marketinginstrument door Amerikaanse maccheroni producenten (inderdaad maccheroni, en geen macaroni, wat een verbastering is van de officiële Italiaanse spelling) in de jaren twintig van de vorige eeuw. Het verhaal werd zo populair dat het verspreid en algemeen geaccepteerd werd, maar het is waarschijnlijk nergens op gebaseerd – de originele teksten van Marco Polo zijn namelijk nooit teruggevonden. Waar komt pasta dan vandaan? Het is lastig te zeggen, maar waarschijnlijk waren het twaalfde-eeuwse handelaren die de van oorsprong Noord-Afrikaanse itriyya (het Arabische woord voor ‘lange dunne slierten gedroogd deeg die gekookt worden’) in Sicilië introduceerden. Het eiland werd een belangrijke pastaproducent en -exporteur en twee eeuwen later at heel Italië pasta.

Nep-Italiaans

Waarschijnlijk is niet elk pastagerecht dat je kent en graag eet echt Italiaans. In veel Nederlandse restaurants krijg je gerechten voorgeschoteld die een andere oorsprong hebben: zo bevat de originele spaghetti alla carbonara géén room en is spaghetti met gehaktballen in tomatensaus geen Italiaanse maar Amerikaanse uitvinding. Bestel deze varianten dus maar niet tijdens je vakantie in Italië. Nog een tip om geen flater te slaan: krijg je geen kaas bij je pasta, dan heeft de chef het gerecht niet met kaas bedoeld (over een pasta met vis strooi je bijvoorbeeld absoluut geen kaas).

In Nederland hebben we er ook een handje van om een pan spaghetti of maccheroni op te zetten en er vervolgens zo’n beetje alles wat we maar willen doorheen te gooien: saus (uit blik), kip, gehakt, een berg kaas, verschillende groenten (of zelfs een compleet voorgesneden pakket, want gemak dient de mens!). Prima als je dat wilt doen natuurlijk, maar denk even aan tv-kok Antonio Carluccio die zich omdraait in zijn graf iedere keer dat jij een Italiaans groentepakket van de Appie bij je kant en klare Grande Italia-saus gooit. Als je écht Italiaans wilt koken, is een goede stelregel om aan te houden: less is more. De ingrediënten moeten van goede kwaliteit zijn en dus moet je ze ook goed kunnen proeven; dat lukt niet als je tien willekeurige componenten in een pan smijt. Denk maar eens aan klassiekers als spaghetti alla carbonara, trofie al pesto, cacio e pepe, spaghetti aglio e olio en het typisch Pugliese orecchiette con cime di rapa: ze bevatten allemaal minder dan vijf ingrediënten.

Basisregels voor de pasta-eter

Voor de Nederlandse pasta-eter is alles geoorloofd: een mes en vork gebruiken om de pasta te snijden, een vork en lepel om de pasta op de lepel te draaien – sommige mensen breken de spaghetti zelfs in kortere stukken voor deze in de pan te gooien om te koken, zodat het later makkelijker eten is. We hoeven waarschijnlijk niet meer uit te leggen dat de Italiaan hiervan gruwelt. Hij eet zijn pasta met enkel en alleen een vork. Of het nu penne, ravioli of spaghetti zijn: prik of draai ze op je vork en neem dan een hap. De truc bij het draaien van spaghetti is om je vork rechtop in een plukje spaghetti te zetten (niet teveel; minder dan de helft van je vork) en ‘m dan rond te draaien tot je aan het einde van de sliert bent. Hoewel er wel Italianen zijn (meestal kinderen) die een lepel gebruiken om de spaghetti op te draaien, is dat volgens de officiële Italiaanse etiketten niet netjes.

Welke pastasoort?

In Nederland is de pastasoort ook om het even: in menig restaurant kies je eerst een saus en word je vervolgens gevraagd of je daar penne, maccheroni of spaghetti bij wilt. Dit zul je in Italië niet tegenkomen: de kok kiest de pastasoort met een reden. Pasta rigata (met ribbels) is bijvoorbeeld perfect bij een saus op basis van tomaat, omdat de gladde saus zich makkelijker aan de pasta hecht. Een meer ‘compacte’, romige saus, bijvoorbeeld op basis van melk, room of kaas, kun je juist met gladde pasta serveren: denk aan spaghetti alla carbonara. Pastasoorten als farfalle (vlinderpasta) werken door hun vorm als een soort ‘bakjes’ die de saus opvangen en gaan daardoor goed samen met bijvoorbeeld pesto of ricotta. Verder worden lange pastasoorten (spaghetti, linguine, bucatini) over het algemeen met klassieke sauzen gegeten: carbonara, gricia, cacio e pepe, aglio e olio. Korte pasta wordt juist gegeten met wat uitgebreidere sauzen met bijvoorbeeld vis, vlees of groente, maar ook voor ovengerechten.

Kortom: bij het pasta-eten hoort een complete etikettengids, eeuwenlange traditie en een hele verzameling (vaak ongeschreven) regels en richtlijnen, waar vervolgens lang niet elke chef zich aan houdt. Als je thuis zelf kookt is het allerbelangrijkste natuurlijk dat je er zelf van geniet en dat houden wij dan ook graag aan. Op zoek naar een lekkere, ambachtelijke pastasoort als basis voor je recept? Probeer een van onze veelkleurige soorten linguine of de echte Pugliese orecchiette (oortjespasta) eens, dan zit je altijd goed!

 

 
deel deze blog:

Symbool van Puglia: de olijfboom

Puglia is natuurlijk beroemd om zijn trulli, prachtige stranden en handgemaakte oortjespasta, maar er is niets dat Puglia zo definieert als de olijfboom. Er staan er maar liefst 60 miljoen van door de hele streek. Ze zijn goed voor zo’n 40% van de Italiaanse olijfolieproductie. Vanaf oktober begint het plukseizoen weer én Taste of Puglia heeft vanaf dan ook de producten op basis van olijfolie van Essentia Puglia op voorraad. Hoog tijd om wat meer te weten te komen over dit ultieme Italiaanse symbool…

Wijze bomen

Wie aan Puglia denkt, denkt aan een glooiend landschap vol oude olijfbomen. Veel daarvan gaan al honderden jaren mee: een boom van 400 jaar is geen uitzondering. Sterker nog, dit wordt als de jongere generatie beschouwd: sommige bomen, ulivi secolari (eeuwenoude bomen) genoemd, zijn namelijk 2000 tot wel 3000 jaar oud. Op de Altopiano delle Murge, tussen de plaatsjes Monopoli, Fasano, Cisternino, Ostuni en Carvigno, kun je bijvoorbeeld zulke monumentale olijfbomen bekijken. Ze zien er wijs uit met hun robuuste, knoestige, kronkelige stammen. Het is bijzonder je te bedenken dat de olie die de Romeinen gebruikten om hun lampen mee aan te steken, van dezelfde bomen kwam als die wij nu nog steeds kunnen bewonderen.

Alleen de beste olie

Italianen gebruiken al sinds jaar en dag olijfolie als een essentieel onderdeel van hun dieet. Voor Pugliese families is het bijna een religie: ze hebben vaak al generaties lang hun vaste adresje. In dorpjes en op het platteland is dat vaak nog bij de olijfboomgaard zelf, waar ze de olie direct bij de producent in grote hoeveelheden inkopen. Idealiter gaat de olie thuis in een blik of terracotta fles – en dus niet in de welbekende, groene glazen fles – want licht en warmte zijn funest. Pugliesi zijn trots op de sterke, amandelachtige smaak van hun olie. Bij de allereerste, koude persing is die smaak het sterkst: dit is dan ook de duurste olie (ook wel extra vergine genoemd).

Plukseizoen

Vanaf oktober t/m december is het weer tijd om te oogsten. Soms doet de boomgaardeigenaar dat nog met de hand in grote rieten manden. Er kunnen ook netten gebruikt worden die onder de bomen gespannen worden en vervolgens leeggeschud. Er zijn zelfs boomgaarden die toeristen mee laten helpen bij de oogst in ruil voor een slaapplaats en natuurlijk elke dag een goedgevuld bord eten. Eenmaal geplukt, worden de olijven naar de frantoio (molen) gebracht, waar ze worden geperst tussen twee enorme molenstenen, of, in de modernere perserijen, tussen grote metalen platen. In elk geval komen er geen chemicaliën of verhitting bij kijken: Pugliese olie is puur natuur!

Strada dell’olio

Wil je meer weten over eeuwenoude olijfbomen, het productieproces en waar je de lekkerste olijfolie proeft? Dan is de Strada dell’olio een aanrader: deze gastronomische route van 140 kilometer brengt je langs oude boerderijen die je trots hun olijfolie laten proeven. Je begint in Brindisi en komt langs allerlei pittoreske dorpjes, zoals Carovigno, Ceglie Messapica, Cisternino, Fasano en Ostuni. In een oud klooster in het dorpje San Vito dei Normanni is zelfs een olijfoliemuseum (Museo Diffuso Castello d’Alceste) te vinden, waar je alles leert over de geschiedenis en het productieproces. Wij pakken onze koffers (met genoeg ruimte voor wat flessen) alvast in…

Essentia Puglia

Ter ere van het olijvenplukseizoen dat in oktober begint, voegen we vanaf dan een bijzonder merk toe aan onze Taste of Puglia-collectie: de olijfolieproducten van Essentia Puglia. Dit Italiaanse merk verkoopt allerlei beautyproducten die olie van Pugliese bodem bevatten. Op die manier profiteer je van de positieve effecten die olijfolie op de gezondheid kan hebben: zo is het een geweldig natuurlijk verzorgingsproduct dat je huid hydrateert, veroudering tegengaat, elasticiteit bevordert en aandoeningen als eczeem, acne en psoriasis laat verdwijnen. Niet voor niets wordt de hoge gemiddelde leeftijd van bewoners van Zuid-Italiaanse dorpjes toegeschreven aan de olijfolie die ze dagelijks gebruiken! Vanaf oktober verkopen we de verzorgingslijn van Essentia Puglia in onze webshop.

deel deze blog:

Your Italian Moment met kerst

Over 2 maanden zitten we alweer vol in de kerstsferen. Om de kerststress voor te zijn kun je nu al je kerstpakket bestellen. Met de kerstpakketten van Taste of Puglia verras je je familie, vrienden, medewerkers of relaties met een origineel cadeau en je helpt de lokale Zuid-Italianen er mee. Hieronder leggen we uit wat Taste of Puglia inhoudt en geven we voorbeelden van kerstpakketten.

Taste of Puglia

Puglia, het puurste stukje van Zuid-Italië. De trulli huisjes, olijfbomen, een azuurblauwe zee aan de zandstranden, heel veel oude vissersdorpjes en authentieke fiatjes die rondrijden in de smalle straten van prachtige historische steden.

Om die reden hebben wij de Taste of Puglia naar Nederland gehaald en kun je gewoon thuis genieten van Your Italian Moment. Als je aan Italië denkt, denk je aan grote, hechte families. Dit houden wij in ere en daarom werken we met kleine familiebedrijven, waar producten al generatie op generatie met de hand worden gemaakt.

Keramieken servies

De grond in Puglia is rijk aan klei. Daarom maken de Pugliesi al eeuwenlang keramieken servies. Het servies is geheel met de hand gemaakt en bewerkt. Met dit servies — bekend van zo’n beetje elke bed and breakfast, trullo of masseria in Puglia — zet je de echte Pugliese sfeer op tafel.

Pumo

In Puglia is de pumo mateloos populair. De bloemknop  symboliseert de voorjaarsbloei die zich opent voor nieuw leven. Met deze gedachte kreeg de pumo  de betekenis van vruchtbaarheid en rijkdom. De pumo brengt geluk en wordt cadeau gedaan bij speciale gelegenheden zoals een verjaardag, het kopen van een huis of kerst.

 

Enthousiast geworden?

Wil je meer zien van onze producten, neem dan een kijkje in de webshop. Wil je een van bovenstaande kerstpakketten bestellen, zelf een kerstpakket samenstellen of heb je speciale wensen, neem dan contact met ons op. We denken graag met je mee en geven uitgebreid informatie over onze producten en de kerstpakketten. Mail naar ciao@tasteofpuglia.nl.

Tip: geef je bestelling voor 15 oktober door zodat wij genoeg tijd hebben om inkopen te doen en de kerstpakketten zo mooi mogelijk in te pakken. Bestel je na 15 oktober dan is er een kans dat sommige atikelen niet meer in grotere aantallen leverbaar zullen zijn.

deel deze blog:

Pugliese ingrediënten voor het strand

‘Lu sule, lu mare e lu ientu.’ Oftewel ‘De zon, de zee en de wind’. Deze drie woorden vatten de regio perfect samen en vormen het Pugliese mantra voor een zomerse stranddag. Want zonder een van deze drie ingrediënten is een dagje strand toch een stuk minder aangenaam – en ja, dat geldt ook voor de wind, helemaal op hete zomerdagen. We nemen je mee naar de plek waar je volop geniet van de Pugliese zon, zee en wind. En eten!

Als er één plek is waar je de liefde voor lu sule, lu mare e lu ientu van de Pugliesi meteen zal begrijpen, dan is het Porto Selvaggio. Een natuurpark dat bestaat uit 1.000 hectaren aan ruige, beschermde natuur. Je vindt er pijnbossen, verlaten baaitjes met witte tufsteen rotsen en uitgestrekte heidevelden. Perfect dus om even uit te waaien of voor een frisse duik in het helderblauwe zeewater. Je kunt er natuurlijk ook je handdoek uitslaan en genieten van het zonnetje. Of een hangmat tussen twee bomen ophangen en een uiltje knappen in de schaduw.

Dat klinkt natuurlijk allemaal heel fijn – en dat is het ook – alleen wat ons betreft ontbreekt er een heel belangrijk woord in dit ‘Pugliese mantra’ en dat is… eten! Italianen weten namelijk als geen ander wat voor een geluksgevoel dit laatste je kan bezorgen. Welke emoties de geur van verse basilicum losmaakt. Welke herinneringen de smaak van nonna’s zelfgemaakte orechiette naar boven haalt. Wat de kleur van tomaten doet met de sfeer in de keuken. En ga zo maar door.
Dus waarom zou je zon, zee en wind niet combineren met eten? Precies, daar is geen enkele reden voor. En laat Porto Selvaggio nu de ultieme plek voor een borrel met hapjes in de buitenlucht. Bij Baia di Porto Selvaggio vind je tussen de Caribisch blauwe zee en groene mediterrane bossen namelijk handige picknicktafels, waar je heerlijk kunt zitten. Ga eerst langs de lekkerste delicatessen zaakjes voor mozzarrella, prosciutto, olijven en focaccia en trek ter plekke onder de pijnbomen een heerlijk flesje wijn open. Geen verkeerde combinatie, als je het ons vraagt.

Wil je thuis in Nederland een picknick in Pugliese stijl? Neem dan onze kleine design serveerplank van kunstenaar Massimo Macci mee. Deze is gemaakt van een oude wijnfles, die Massimo omvormde tot een glazen plank, waar je nu de lekkerste hapjes handig op kunt serveren. De kleine versie is licht en bovendien makkelijk af te doen. Ideaal voor een borrel in de natuur dus!

 
deel deze blog:

Zomers recept: linguine al limone (pasta met een vleugje citroen)

Italianen weten als geen ander wat lekker en goed eten is. Met elk seizoen verschillende specialiteiten. Een van onze lievelingsgerechten in deze tijd van het jaar is linguine con limone. Een fris pastagerecht, dat stiekem goed vult. Heerlijk met een glas koude, witte wijn erbij, bijvoorbeeld een zachte pecorinowijn. Wij delen het (o zo makkelijke) recept!

Italianen zijn gek op linguine, maar in Nederland zijn ze niet heel erg bekend. Voordat we aan de slag gaan in de keuken, daarom eerst het verhaal achter de linguine. Want wat voor soort pasta is dit eigenlijk?

Simpel gezegd zijn linguine platte pastaslierten, gemaakt van bloem, ei, water en zout. Linguina (enkelvoud van linguine) betekent letterlijk ‘tongetje’. Dit zou niet alleen verwijzen naar de platte vorm, maar vooral naar de structuur. Die neemt namelijk lekker veel smaak op.

De eerste keer dat er gekookt werd met dit formaat pasta, is waarschijnlijk rond 1700 geweest. De achttiende-eeuwse schrijver Giulio Giacchero verwijst in zijn werk naar een gerecht met de platte pastaslierten, die op smaak zijn gebracht met pesto, snijbonen en aardappelen. Volgens hem was dit destijds een populair feestmaal. Die luxestatus hebben de slierten inmiddels verloren. In heel Italië kun je ze nu dagelijks op het menu vinden. Ook worden ze lang niet altijd meer met pesto bereid. De manieren waarop ze worden gegeten, zijn eindeloos.
De Pugliesi eten linguine graag met zeevruchten, als mosselen of vongole. Of vegetarisch, zoals deze variant. Die bovendien erg makkelijk te maken is!

Recept linguine con limone

Ingrediënten voor 4 personen:

320 g gedroogde linguine*

6 eetlepels extra vergine olijfolie met citroen**

2 teentjes knoflook, gekneusd

Een bosje peterselie, fijngehakt

Peper en zout

* Onze linguine worden op ambachtelijke wijze gemaakt, door een familie die al decennia lang ervaring heeft met pasta maken.

** De olijfolie met citroen van San Basilio zorgt ervoor dat de verhouding olie en citroen perfect in balans is in je gerecht.

Bereiding:

Kook de pasta in ruim water met zout beetgaar. Pak in de tussentijd een grote kom. Meng hierin de extra vergine citroenolie, de gekneusde knoflook, de peterselie, een snufje peper en zout en twee eetlepels van het kookvocht. Giet de pasta af en voeg deze toe aan het mengsel. Roer alles goed door elkaar en laat de pasta twee minuutjes rusten, met een deksel op de kom. Verwijder de knoflook en verdeel de pasta over de borden.

Tip!

Deze pasta smaakt erg goed in combinatie met vongole. In dat geval pak je in plaats van een kom, een afdekbare pan. Bak hierin 3 eetlepels van de olie, de knoflook, peterselie en een snufje zout op middelhoog vuur. Voeg de verse (schoongemaakte) vongole (1kg) toe en doe de deksel op de pan. Laat de vongole een paar minuten koken, terwijl je de pan een paar keer goed heen en weer schudt. Voeg een flinke lepel kookwater van de linguine toe, zodat er een saus ontstaat. Roer vervolgens de linguine er doorheen en je hebt een verrukkelijke pasta!

deel deze blog:

Damigiane: ronde dames in huis

Misschien heb je ze al weleens voorbij zien komen in woonbladen of op Pinterest, de damigiane (enkelvoud damigiana). Grote, ronde flessen die ooit werden gebruikt om onder meer wijn mee te vervoeren. Hoewel die functie vrijwel volledig verloren is gegaan, zijn de damigiane niet massaal in de glasbak beland. En dat is maar goed ook! In deze blog vertellen we je waarom.

Al sinds jaar en dag wordt er volop wijn geproduceerd in Puglia. Niet gek dus, dat de damigiana hier mateloos populair was in de huishoudens. Met zo’n grote fles hoefde je namelijk maar één keer per maand wijn te tappen bij de boer en de hele familie kon weer een paar weken vooruit. Elke familie bezat wel een aantal damigiane, niet alleen voor wijn, maar ook om water en olie in te bewaren en te vervoeren.

Vrouwelijke vormen

De geschiedenis van de damigiana gaat ver terug – in Zuid-Europa wordt immers al sinds jaar en dag wijn gedronken. Waar de naam vandaan komt, is daarom niet helemaal duidelijk. Zo gaat een verhaal dat de naam een verbastering is van het Franse ‘dame Jeanne’. Deze Jeanne was eigenaresse van een bar in een Franse havenplaats. Ze bezat niet alleen een café, maar ook een flink achterwerk. De matrozen, die nogal eens bij Jeanne aan de toog zaten, noemden de fles met de vrouwelijke vormen naar haar. Een ander, minder denderend, verhaal vertelt dat de damigiana haar naam dankt aan de Perzische stad Damghan (nu in Iran gelegen), waar de fles oorspronkelijk vandaan zou komen. Wat de waarheid ook mag zijn, feit is dat-ie in Puglia eeuwenlang veelvuldig werd gebruikt. 

Naakt

Zonder hulp van moderne middelen, moesten de flessen stuk voor stuk met de mond worden geblazen. Hierdoor zie je vaak nog luchtbellen en oneffenheden in de damigiana. Maar het grootste probleem met dit ambachtelijke werk was, dat ze niet allemaal even stevig waren. Bovendien liet het glas, ondanks een kleurtje, zonlicht door – de grote vijand van wijn en olie. Om die twee redenen werden de flessen regelmatig voorzien van een gevlochten mand eromheen, ter bescherming. Damigiane zonder mand worden ‘naakte’ flessen genoemd.

In kleur

Bijna iedereen heeft weleens een ‘naakte’ damigiana in het groen gezien, die bedoeld is om rode wijn in te vervoeren. Maar wist je dat de flessen ook in andere kleuren bestaan? Niet ter afwisseling of voor de sier, maar om verschillende soorten vloeistoffen in te bewaren. De transparante fles is bedoeld voor witte wijn en kom je nog geregeld tegen. De blauwe voor water duikt ook nog regelmatig op. Minder vaak zie je echter nog de bruine fles, die veel gebruikt werd voor olijfolie. En let op, tegenwoordig bestaat er ook een grijze damigiana. Deze wordt fabrieksmatig gemaakt in plaats van de groene variant. Wie echt een originele damigiana met een verleden wil, kan dus beter geen grijze kopen.

Van handig naar hip

Met de komst van meer winkels was het niet langer meer nodig om steeds grote hoeveelheden te tappen bij de boer. Vandaag wordt de damigiana dus nog nauwelijks in zijn oorspronkelijke functie gebruikt. Toch zijn de mooie flessen niet massaal verdwenen. Gelukkig maar, want die ronde, naakte dame staat harstikke leuk in huis. Je komt ze in allerlei nieuwe vormen tegen. Zo kun je ’m, bijvoorbeeld, gebruiken als vaas en er een paar mooie takken of bloemen insteken. Óf je transformeert de fles tot een kandelaar.

Wil je een echte originele damigiana in de woonkamer of in de tuin? Goed nieuws! In onze webshop hebben we een aantal authentieke flessen, die daadwerkelijk door families zijn gebruikt om wijn in te bewaren. Let wel op: de voorraad is beperkt.

deel deze blog:

Hannekes Italian Moment

De liefde voor Italië zat er bij Hanneke al vroeg ingebakken. Als kind vierde ze er regelmatig vakantie met haar ouders. Jaren later kwam ze, dankzij Joelle, voor het eerst in aanraking met de regio Puglia, in de hak van de Laars. Meteen was ze verkocht. ‘Het eten is er zo puur en lekker. Er hangt een fijne, rustige sfeer en dan heb ik het nog niet eens gehad over de mooie omgeving, zoals de Caribisch blauwe zee. Alles klopt er gewoon!’ Hoewel Lecce inmiddels als thuis voelt voor Hanneke, staat haar huis in Nederland. Hoe beleeft zij haar ‘Italian Moment’ zonder pastarollende mamma’s, witte stranden en talloze zonuren?

Er komt zoveel lekkers en moois uit Puglia, dat Hanneke niet een favoriet product heeft. ‘Ik kan gewoon niet kiezen. Maar ik probeer zoveel mogelijk Italiaanse momentjes te creëren thuis’. Ze start de dag met een kopje Quarta koffie. ‘Kan niet beter!’ De heerlijke geur van gebrande koffiebonen brengt je ’s ochtends vroeg meteen naar Italië (en uit je slaap).

Het vervolg van de dag verloopt in Nederland nét even anders dan in Italië. Hanneke: ‘Helaas, lunchen we hier niet zo uitgebreid, dus moet ik geduld hebben tot het avondeten. Maar dan maak ik het helemaal goed.’ Hanneke is dol op uitgebreid koken voor haar familie en vrienden –ze zou zo door kunnen gaan als een van de pastarollende, Italiaanse mamma’s. Het liefst voor veel mensen aan een gezellig gedekte tafel, met mooi Pugliees servies én vol eten. Ze verzorgt haar gasten tot in de puntjes, met de pure smaken uit de Pugliese keuken. Om elke maaltijd net even wat smaakvoller te maken, is ze niet zuinig met extra vergine olijfolie. ‘Mijn keramieken oliefles staat altijd te blinken op het aanrecht. Die verdwijnt nooit in de kast.’ Zo krijgen alle smaakpapillen en ogen aan haar tafel ‘hun Italian moment’. Heerlijk!

deel deze blog:

De favorieten van Joelle

Joelle mag in haar handjes knijpen met een Italiaanse schoonmoeder die de sterren van de hemel kookt. Haar schoonmoeder weet iedere keer met de beste ingrediënten verrukkelijke gerechten te bereiden. Niet gek dus, dat Joelle inmiddels een neus heeft voor goede producten en ze precies weet waar je de lekkerste extra vergine olijfolie of pasta haalt. Toch zijn het niet per se deze heerlijkheden die haar hart hebben gestolen in Puglia–maar je mag haar er wel elke nacht voor wakker maken. Stiekem is ze helemaal weg van het glaswerk van kunstenaar Massimo Maci.

Het verhaal van de Pugliese Massimo Maci is niet het standaard romantische verhaal. Het begint niet met een jongen die als kind al gefascineerd was door glas of droomde de kristallen glazen van zijn moeder om te smelten tot een lamp. Nee, hij belandde na de kunstacademie per toeval in een aterlier waar, jawel, vooral met glas werd gewerkt. Hier leerde hij de kneepjes van het vak. Van glas in lood maken en brandschilderen tot zandstralen en graveren. Pas toen kwam de passie voor deze grondstof, waarmee hij vandaag geweldige ontwerpen maakt.

Een groot deel van Massimo’s huidige werk bestaat uit omgevormd glas. Dit doet hij door het te verhitten in de oven. En dat is niet makkelijk, aldus Massimo. ‘Bij het smelten van glas, krijg je vaak onvoorspelbare reacties van de grondstof op de hitte en dus onverwachte vormen.’ Inmiddels weet de kunstenaar zo met glas te spelen, dat hij de meest bijzondere creaties eruit kan maken. Of zoals hij zelf uitlegt: ‘In dit proces moet je toeval en chaos in goede banen leiden, maar tegelijkertijd je bijdrage zo beperkt mogelijk houden.’ Een techniek die hij tot in de puntjes beheerst. Hoe hij dat precies doet? Dat weten wij ook niet, maar het resultaat is prachtig.

Het glas dat hij gebruikt, heeft er vaak al een heel leven op zitten. Oude drankflessen geeft hij een nieuwe functie door er, bijvoorbeeld, een designlamp van te maken. Deze bijzondere manier van recyclen legt hem geen windeieren. Massimo staat regelmatig op gerenommeerde designbeurzen en in bekende bladen als de Marie Claire, Elle Decoration en AD (een groot Italiaans woonblad).

Ook Joelle is enthousiast over Massimo’s werken, die hij in zijn kleine atelier tevoorschijn tovert. Haar favorieten zijn de lichtjeshouder, gemaakt van een flessenhals, en de glazen serveerplank, die ooit fungeerde als magnum wijnfles. En nieuw in het assortiment zijn de glazen die de bodem van een wijnfles zijn geweest. Dankzij Joelle kunnen we nu ook in Nederland genieten van deze prachtige kunstwerkjes!

De creaties van Massimo Maci zijn in Nederland exclusief verkrijgbaar bij Taste of Puglia. Kijk in onze webshop voor meer informatie over Massimo’s producten.

deel deze blog:

Traditionele pasta met (nep)balletjes

De bewoners van Italië ging het financieel niet altijd voor de wind. Vooral het zuiden van het land heeft veel armoede gekend. Het voordeel daarvan is dat de inwoners buitengewoon creatief werden in de keuken. Een gerecht dat nog altijd met smaak wordt gegeten zijn de polpette di pane, of in dialect purpette putrizze; ‘gehaktballetjes’ gemaakt van brood. Wij delen het recept!

In Salento worden van oudsher veel schapen en geiten gehouden, voornamelijk voor de productie van melk en kaas. Zelden voor vlees, want dat was veel te kostbaar. Met name kinderen en zieken werden geacht veel melk te drinken. En dus was het slachten van deze melkproducerende dieren niet bijster slim. Maar wat te doen, wanneer je jezelf en je gasten toch iets in die richting van vlees wilde voorschotelen? Dan keek je even in de kastjes, plukte wat oud brood van de plank, pakte een stuk schapenkaas en een fles olijfolie, raapte wat eieren uit het kippenhok en liep een rondje door de moestuin voor kruiden en sappige tomaten. Ed eccoci qua, we zijn er al. Je hebt alle ingrediënten voor lekkere nepgehaktballen.

Deze polpette di pane (broodballetjes), of in dialect le purpette putrizze, waren vooral populair op zondag. Op deze rustdag wilden de Salentijnse mamma’s toch graag iets extra’s aan de lunch toevoegen, bij gebrek aan vlees. Er bestaan dus veel variaties van de polpette, elke mamma maakt ze immers op haar manier.

Aangezien niet iedereen de luxe heeft van een zonnige moestuin of bij de bakker terecht kan voor Pugliees brood, hebben we het recept ietwat aangepast aan het Nederlandse aanbod. Dit recept kun je eten met pasta.

Benodigdheden voor 4 personen:
Balletjes

300 g stevig (oud) brood

100 g pecorino (schapenkaas) of parmezaan, geraspt

1 handje peterselie

4 eieren

1 halve beker melk

zout , naar smaak

peper, naar smaak

olijfolie, om in te bakken

eventueel wat bloem

Saus

1 flesje Pastasaus ‘mediterranea’

Bereiding:

Verwijder de korsten van het brood en snijd het brood in stukjes. Verkruimel de broodstukjes in de mixer. Doe het kruim in een grote kom, samen met de geraspte kaas, eieren, melk en zout. Meng goed door elkaar. Voeg de peterselie en peper toe en meng weer goed door.*

Neem een handje van het mengsel en draai hiervan een balletje ter grootte van een bitterbal. Zodra je een mooi glad balletje hebt, rol je het even tussen je handen zodat het een wat meer langwerpige vorm krijgt.

Verhit de olijfolie tot 180 graden. Schenk ondertussen de mediterrane tomatensaus in een hapjespan en laat deze heel eventjes goed heet worden. Draai het vuur op de laagste stand. Bak de balletjes in de olijfolie tot ze goudbruin zien. Laat ze uitlekken en voeg toe aan de saus. Laat de tomatensaus met de balletjes nog 15-20 minuten op laag vuur sudderen.

Tip: de balletjes smaken heerlijk in combinatie met pugliese pasta als orecchiette!

*Let op: het mengsel mag niet te nat zijn, noch te droog. Voeg als het deeg te nat is, bloem toe. Als het deeg te droog is, dat je er niet makkelijk een balletje van kunt draaien, voeg dan nog een ei toe.

deel deze blog:

Het geheim van de Italiaanse nonni

Op elke zomerse dag in Puglia (en daar zit de regio niet om verlegen), zie je ze op ieder pleintje zitten. De oude levensgenieters die in het zonnetje een krantje lezen of de laatste roddels uitwisselen. Maar niet alleen het mooie weer zorgt ervoor dat ze dit heel wat jaren kunnen doen. Wat is hun geheim?

Wie ooit in Italië vakantie heeft gevierd, herkent het beeld meteen. Grijze haardosjes die buiten op straat van hun oude dag genieten. Op plastic stoelen zoeken ze verkoeling in de schaduw op het plein. Vaak worden er roddels uitgewisseld, maar aangezien ze er dagelijks zitten, zijn ze meestal al op de hoogte. Waar het dan over gaat? Over eten.

Het klinkt cliché, maar Italiaanse bejaarden kunnen het úren over eten hebben. Logisch ook. Het is namelijk hun dieet dat ervoor zorgt dat ze zo fit oud worden. En dat dieet klinkt je vast als muziek in de oren: het bestaat namelijk vooral uit lekker eten. Want denk maar niet dat deze nonni hun uitstekende conditie hebben bereikt met het drinken van eiwitshakes of dankzij Sonja Bakker. Integendeel.

Ze starten de dag met een cappuccino en wat zoets. Vervolgens lunchen ze met een flink bord pasta en ’s avonds eten ze wat lichts. Hun geheim is dat ze vooral verse, onbewerkte ingrediënten eten. Denk aan veel fruit, peulvruchten en groenten (uit eigen tuin), verse vis en, jawel, dagelijks een wijntje (of meer). Maar er is één ingrediënt dat steevast op tafel staat en zo flink bijdraagt aan dit gezonde leven. En dat is olijfolie.

Extravergine olijfolie, welteverstaan. Dat betekent olie van de eerste, koude persing. Een proces waar niks chemisch aan te pas komt. En waarom mag je dit dan royaal over je eten sprenkelen? Omdat het A: beschermt tegen hart- en vaatziekten. B: De bloeddruk verlaagt. C: Ontgift. D: Een goede bron is van vitamine E en antioxidanten. En E: er nog talloze voordelen zijn op te noemen.

Wil je dus vast investeren in een gezonde, oude dag? Of alvast beginnen aan een fit zomerlichaam? Sla dan een goede olijfolie in. En heel belangrijk, zorg dat je die olie goed bewaart! Dat wil zeggen dat je zonlicht geen kans geeft en zo weinig mogelijk zuurstof erbij laat. Want dat zijn de grootste vijanden van olijfolie.
Onze hand made keramieken oliefles laat geen straaltje licht door en is goed afsluitbaar. Hij houdt dus niet alleen je olijfolie goed, maar staat dankzij zijn typisch Pugliese design ook nog eens mooi en gezellig op tafel!

Meer producten om je Italiaanse dieet tot een succes te maken, vind je in onze webshop. Bijvoorbeeld linguine met citroensmaak voor een pasta met vis.

deel deze blog: