×

Zomers recept: linguine al limone (pasta met een vleugje citroen)

Italianen weten als geen ander wat lekker en goed eten is. Met elk seizoen verschillende specialiteiten. Een van onze lievelingsgerechten in deze tijd van het jaar is linguine con limone. Een fris pastagerecht, dat stiekem goed vult. Heerlijk met een glas koude, witte wijn erbij, bijvoorbeeld een zachte pecorinowijn. Wij delen het (o zo makkelijke) recept!

Italianen zijn gek op linguine, maar in Nederland zijn ze niet heel erg bekend. Voordat we aan de slag gaan in de keuken, daarom eerst het verhaal achter de linguine. Want wat voor soort pasta is dit eigenlijk?

Simpel gezegd zijn linguine platte pastaslierten, gemaakt van bloem, ei, water en zout. Linguina (enkelvoud van linguine) betekent letterlijk ‘tongetje’. Dit zou niet alleen verwijzen naar de platte vorm, maar vooral naar de structuur. Die neemt namelijk lekker veel smaak op.

De eerste keer dat er gekookt werd met dit formaat pasta, is waarschijnlijk rond 1700 geweest. De achttiende-eeuwse schrijver Giulio Giacchero verwijst in zijn werk naar een gerecht met de platte pastaslierten, die op smaak zijn gebracht met pesto, snijbonen en aardappelen. Volgens hem was dit destijds een populair feestmaal. Die luxestatus hebben de slierten inmiddels verloren. In heel Italië kun je ze nu dagelijks op het menu vinden. Ook worden ze lang niet altijd meer met pesto bereid. De manieren waarop ze worden gegeten, zijn eindeloos.
De Pugliesi eten linguine graag met zeevruchten, als mosselen of vongole. Of vegetarisch, zoals deze variant. Die bovendien erg makkelijk te maken is!

Recept linguine con limone

Ingrediënten voor 4 personen:

320 g gedroogde linguine*

6 eetlepels extra vergine olijfolie met citroen**

2 teentjes knoflook, gekneusd

Een bosje peterselie, fijngehakt

Peper en zout

* Onze linguine worden op ambachtelijke wijze gemaakt, door een familie die al decennia lang ervaring heeft met pasta maken.

** De olijfolie met citroen van San Basilio zorgt ervoor dat de verhouding olie en citroen perfect in balans is in je gerecht.

Bereiding:

Kook de pasta in ruim water met zout beetgaar. Pak in de tussentijd een grote kom. Meng hierin de extra vergine citroenolie, de gekneusde knoflook, de peterselie, een snufje peper en zout en twee eetlepels van het kookvocht. Giet de pasta af en voeg deze toe aan het mengsel. Roer alles goed door elkaar en laat de pasta twee minuutjes rusten, met een deksel op de kom. Verwijder de knoflook en verdeel de pasta over de borden.

Tip!

Deze pasta smaakt erg goed in combinatie met vongole. In dat geval pak je in plaats van een kom, een afdekbare pan. Bak hierin 3 eetlepels van de olie, de knoflook, peterselie en een snufje zout op middelhoog vuur. Voeg de verse (schoongemaakte) vongole (1kg) toe en doe de deksel op de pan. Laat de vongole een paar minuten koken, terwijl je de pan een paar keer goed heen en weer schudt. Voeg een flinke lepel kookwater van de linguine toe, zodat er een saus ontstaat. Roer vervolgens de linguine er doorheen en je hebt een verrukkelijke pasta!

deel deze blog:

Damigiane: ronde dames in huis

Misschien heb je ze al weleens voorbij zien komen in woonbladen of op Pinterest, de damigiane (enkelvoud damigiana). Grote, ronde flessen die ooit werden gebruikt om onder meer wijn mee te vervoeren. Hoewel die functie vrijwel volledig verloren is gegaan, zijn de damigiane niet massaal in de glasbak beland. En dat is maar goed ook! In deze blog vertellen we je waarom.

Al sinds jaar en dag wordt er volop wijn geproduceerd in Puglia. Niet gek dus, dat de damigiana hier mateloos populair was in de huishoudens. Met zo’n grote fles hoefde je namelijk maar één keer per maand wijn te tappen bij de boer en de hele familie kon weer een paar weken vooruit. Elke familie bezat wel een aantal damigiane, niet alleen voor wijn, maar ook om water en olie in te bewaren en te vervoeren.

Vrouwelijke vormen

De geschiedenis van de damigiana gaat ver terug – in Zuid-Europa wordt immers al sinds jaar en dag wijn gedronken. Waar de naam vandaan komt, is daarom niet helemaal duidelijk. Zo gaat een verhaal dat de naam een verbastering is van het Franse ‘dame Jeanne’. Deze Jeanne was eigenaresse van een bar in een Franse havenplaats. Ze bezat niet alleen een café, maar ook een flink achterwerk. De matrozen, die nogal eens bij Jeanne aan de toog zaten, noemden de fles met de vrouwelijke vormen naar haar. Een ander, minder denderend, verhaal vertelt dat de damigiana haar naam dankt aan de Perzische stad Damghan (nu in Iran gelegen), waar de fles oorspronkelijk vandaan zou komen. Wat de waarheid ook mag zijn, feit is dat-ie in Puglia eeuwenlang veelvuldig werd gebruikt. 

Naakt

Zonder hulp van moderne middelen, moesten de flessen stuk voor stuk met de mond worden geblazen. Hierdoor zie je vaak nog luchtbellen en oneffenheden in de damigiana. Maar het grootste probleem met dit ambachtelijke werk was, dat ze niet allemaal even stevig waren. Bovendien liet het glas, ondanks een kleurtje, zonlicht door – de grote vijand van wijn en olie. Om die twee redenen werden de flessen regelmatig voorzien van een gevlochten mand eromheen, ter bescherming. Damigiane zonder mand worden ‘naakte’ flessen genoemd.

In kleur

Bijna iedereen heeft weleens een ‘naakte’ damigiana in het groen gezien, die bedoeld is om rode wijn in te vervoeren. Maar wist je dat de flessen ook in andere kleuren bestaan? Niet ter afwisseling of voor de sier, maar om verschillende soorten vloeistoffen in te bewaren. De transparante fles is bedoeld voor witte wijn en kom je nog geregeld tegen. De blauwe voor water duikt ook nog regelmatig op. Minder vaak zie je echter nog de bruine fles, die veel gebruikt werd voor olijfolie. En let op, tegenwoordig bestaat er ook een grijze damigiana. Deze wordt fabrieksmatig gemaakt in plaats van de groene variant. Wie echt een originele damigiana met een verleden wil, kan dus beter geen grijze kopen.

Van handig naar hip

Met de komst van meer winkels was het niet langer meer nodig om steeds grote hoeveelheden te tappen bij de boer. Vandaag wordt de damigiana dus nog nauwelijks in zijn oorspronkelijke functie gebruikt. Toch zijn de mooie flessen niet massaal verdwenen. Gelukkig maar, want die ronde, naakte dame staat harstikke leuk in huis. Je komt ze in allerlei nieuwe vormen tegen. Zo kun je ’m, bijvoorbeeld, gebruiken als vaas en er een paar mooie takken of bloemen insteken. Óf je transformeert de fles tot een kandelaar.

Wil je een echte originele damigiana in de woonkamer of in de tuin? Goed nieuws! In onze webshop hebben we een aantal authentieke flessen, die daadwerkelijk door families zijn gebruikt om wijn in te bewaren. Let wel op: de voorraad is beperkt.

deel deze blog:

Hannekes Italian Moment

De liefde voor Italië zat er bij Hanneke al vroeg ingebakken. Als kind vierde ze er regelmatig vakantie met haar ouders. Jaren later kwam ze, dankzij Joelle, voor het eerst in aanraking met de regio Puglia, in de hak van de Laars. Meteen was ze verkocht. ‘Het eten is er zo puur en lekker. Er hangt een fijne, rustige sfeer en dan heb ik het nog niet eens gehad over de mooie omgeving, zoals de Caribisch blauwe zee. Alles klopt er gewoon!’ Hoewel Lecce inmiddels als thuis voelt voor Hanneke, staat haar huis in Nederland. Hoe beleeft zij haar ‘Italian Moment’ zonder pastarollende mamma’s, witte stranden en talloze zonuren?

Er komt zoveel lekkers en moois uit Puglia, dat Hanneke niet een favoriet product heeft. ‘Ik kan gewoon niet kiezen. Maar ik probeer zoveel mogelijk Italiaanse momentjes te creëren thuis’. Ze start de dag met een kopje Quarta koffie. ‘Kan niet beter!’ De heerlijke geur van gebrande koffiebonen brengt je ’s ochtends vroeg meteen naar Italië (en uit je slaap).

Het vervolg van de dag verloopt in Nederland nét even anders dan in Italië. Hanneke: ‘Helaas, lunchen we hier niet zo uitgebreid, dus moet ik geduld hebben tot het avondeten. Maar dan maak ik het helemaal goed.’ Hanneke is dol op uitgebreid koken voor haar familie en vrienden –ze zou zo door kunnen gaan als een van de pastarollende, Italiaanse mamma’s. Het liefst voor veel mensen aan een gezellig gedekte tafel, met mooi Pugliees servies én vol eten. Ze verzorgt haar gasten tot in de puntjes, met de pure smaken uit de Pugliese keuken. Om elke maaltijd net even wat smaakvoller te maken, is ze niet zuinig met extra vergine olijfolie. ‘Mijn keramieken oliefles staat altijd te blinken op het aanrecht. Die verdwijnt nooit in de kast.’ Zo krijgen alle smaakpapillen en ogen aan haar tafel ‘hun Italian moment’. Heerlijk!

deel deze blog:

De favorieten van Joelle

Joelle mag in haar handjes knijpen met een Italiaanse schoonmoeder die de sterren van de hemel kookt. Haar schoonmoeder weet iedere keer met de beste ingrediënten verrukkelijke gerechten te bereiden. Niet gek dus, dat Joelle inmiddels een neus heeft voor goede producten en ze precies weet waar je de lekkerste extra vergine olijfolie of pasta haalt. Toch zijn het niet per se deze heerlijkheden die haar hart hebben gestolen in Puglia–maar je mag haar er wel elke nacht voor wakker maken. Stiekem is ze helemaal weg van het glaswerk van kunstenaar Massimo Maci.

Het verhaal van de Pugliese Massimo Maci is niet het standaard romantische verhaal. Het begint niet met een jongen die als kind al gefascineerd was door glas of droomde de kristallen glazen van zijn moeder om te smelten tot een lamp. Nee, hij belandde na de kunstacademie per toeval in een aterlier waar, jawel, vooral met glas werd gewerkt. Hier leerde hij de kneepjes van het vak. Van glas in lood maken en brandschilderen tot zandstralen en graveren. Pas toen kwam de passie voor deze grondstof, waarmee hij vandaag geweldige ontwerpen maakt.

Een groot deel van Massimo’s huidige werk bestaat uit omgevormd glas. Dit doet hij door het te verhitten in de oven. En dat is niet makkelijk, aldus Massimo. ‘Bij het smelten van glas, krijg je vaak onvoorspelbare reacties van de grondstof op de hitte en dus onverwachte vormen.’ Inmiddels weet de kunstenaar zo met glas te spelen, dat hij de meest bijzondere creaties eruit kan maken. Of zoals hij zelf uitlegt: ‘In dit proces moet je toeval en chaos in goede banen leiden, maar tegelijkertijd je bijdrage zo beperkt mogelijk houden.’ Een techniek die hij tot in de puntjes beheerst. Hoe hij dat precies doet? Dat weten wij ook niet, maar het resultaat is prachtig.

Het glas dat hij gebruikt, heeft er vaak al een heel leven op zitten. Oude drankflessen geeft hij een nieuwe functie door er, bijvoorbeeld, een designlamp van te maken. Deze bijzondere manier van recyclen legt hem geen windeieren. Massimo staat regelmatig op gerenommeerde designbeurzen en in bekende bladen als de Marie Claire, Elle Decoration en AD (een groot Italiaans woonblad).

Ook Joelle is enthousiast over Massimo’s werken, die hij in zijn kleine atelier tevoorschijn tovert. Haar favorieten zijn de lichtjeshouder, gemaakt van een flessenhals, en de glazen serveerplank, die ooit fungeerde als magnum wijnfles. En nieuw in het assortiment zijn de glazen die de bodem van een wijnfles zijn geweest. Dankzij Joelle kunnen we nu ook in Nederland genieten van deze prachtige kunstwerkjes!

De creaties van Massimo Maci zijn in Nederland exclusief verkrijgbaar bij Taste of Puglia. Kijk in onze webshop voor meer informatie over Massimo’s producten.

deel deze blog:

Traditionele pasta met (nep)balletjes

De bewoners van Italië ging het financieel niet altijd voor de wind. Vooral het zuiden van het land heeft veel armoede gekend. Het voordeel daarvan is dat de inwoners buitengewoon creatief werden in de keuken. Een gerecht dat nog altijd met smaak wordt gegeten zijn de polpette di pane, of in dialect purpette putrizze; ‘gehaktballetjes’ gemaakt van brood. Wij delen het recept!

In Salento worden van oudsher veel schapen en geiten gehouden, voornamelijk voor de productie van melk en kaas. Zelden voor vlees, want dat was veel te kostbaar. Met name kinderen en zieken werden geacht veel melk te drinken. En dus was het slachten van deze melkproducerende dieren niet bijster slim. Maar wat te doen, wanneer je jezelf en je gasten toch iets in die richting van vlees wilde voorschotelen? Dan keek je even in de kastjes, plukte wat oud brood van de plank, pakte een stuk schapenkaas en een fles olijfolie, raapte wat eieren uit het kippenhok en liep een rondje door de moestuin voor kruiden en sappige tomaten. Ed eccoci qua, we zijn er al. Je hebt alle ingrediënten voor lekkere nepgehaktballen.

Deze polpette di pane (broodballetjes), of in dialect le purpette putrizze, waren vooral populair op zondag. Op deze rustdag wilden de Salentijnse mamma’s toch graag iets extra’s aan de lunch toevoegen, bij gebrek aan vlees. Er bestaan dus veel variaties van de polpette, elke mamma maakt ze immers op haar manier.

Aangezien niet iedereen de luxe heeft van een zonnige moestuin of bij de bakker terecht kan voor Pugliees brood, hebben we het recept ietwat aangepast aan het Nederlandse aanbod. Dit recept kun je eten met pasta.

Benodigdheden voor 4 personen:
Balletjes

300 g stevig (oud) brood

100 g pecorino (schapenkaas) of parmezaan, geraspt

1 handje peterselie

4 eieren

1 halve beker melk

zout , naar smaak

peper, naar smaak

olijfolie, om in te bakken

eventueel wat bloem

Saus

1 flesje Pastasaus ‘mediterranea’

Bereiding:

Verwijder de korsten van het brood en snijd het brood in stukjes. Verkruimel de broodstukjes in de mixer. Doe het kruim in een grote kom, samen met de geraspte kaas, eieren, melk en zout. Meng goed door elkaar. Voeg de peterselie en peper toe en meng weer goed door.*

Neem een handje van het mengsel en draai hiervan een balletje ter grootte van een bitterbal. Zodra je een mooi glad balletje hebt, rol je het even tussen je handen zodat het een wat meer langwerpige vorm krijgt.

Verhit de olijfolie tot 180 graden. Schenk ondertussen de mediterrane tomatensaus in een hapjespan en laat deze heel eventjes goed heet worden. Draai het vuur op de laagste stand. Bak de balletjes in de olijfolie tot ze goudbruin zien. Laat ze uitlekken en voeg toe aan de saus. Laat de tomatensaus met de balletjes nog 15-20 minuten op laag vuur sudderen.

Tip: de balletjes smaken heerlijk in combinatie met pugliese pasta als orecchiette!

*Let op: het mengsel mag niet te nat zijn, noch te droog. Voeg als het deeg te nat is, bloem toe. Als het deeg te droog is, dat je er niet makkelijk een balletje van kunt draaien, voeg dan nog een ei toe.

deel deze blog:

Het geheim van de Italiaanse nonni

Op elke zomerse dag in Puglia (en daar zit de regio niet om verlegen), zie je ze op ieder pleintje zitten. De oude levensgenieters die in het zonnetje een krantje lezen of de laatste roddels uitwisselen. Maar niet alleen het mooie weer zorgt ervoor dat ze dit heel wat jaren kunnen doen. Wat is hun geheim?

Wie ooit in Italië vakantie heeft gevierd, herkent het beeld meteen. Grijze haardosjes die buiten op straat van hun oude dag genieten. Op plastic stoelen zoeken ze verkoeling in de schaduw op het plein. Vaak worden er roddels uitgewisseld, maar aangezien ze er dagelijks zitten, zijn ze meestal al op de hoogte. Waar het dan over gaat? Over eten.

Het klinkt cliché, maar Italiaanse bejaarden kunnen het úren over eten hebben. Logisch ook. Het is namelijk hun dieet dat ervoor zorgt dat ze zo fit oud worden. En dat dieet klinkt je vast als muziek in de oren: het bestaat namelijk vooral uit lekker eten. Want denk maar niet dat deze nonni hun uitstekende conditie hebben bereikt met het drinken van eiwitshakes of dankzij Sonja Bakker. Integendeel.

Ze starten de dag met een cappuccino en wat zoets. Vervolgens lunchen ze met een flink bord pasta en ’s avonds eten ze wat lichts. Hun geheim is dat ze vooral verse, onbewerkte ingrediënten eten. Denk aan veel fruit, peulvruchten en groenten (uit eigen tuin), verse vis en, jawel, dagelijks een wijntje (of meer). Maar er is één ingrediënt dat steevast op tafel staat en zo flink bijdraagt aan dit gezonde leven. En dat is olijfolie.

Extravergine olijfolie, welteverstaan. Dat betekent olie van de eerste, koude persing. Een proces waar niks chemisch aan te pas komt. En waarom mag je dit dan royaal over je eten sprenkelen? Omdat het A: beschermt tegen hart- en vaatziekten. B: De bloeddruk verlaagt. C: Ontgift. D: Een goede bron is van vitamine E en antioxidanten. En E: er nog talloze voordelen zijn op te noemen.

Wil je dus vast investeren in een gezonde, oude dag? Of alvast beginnen aan een fit zomerlichaam? Sla dan een goede olijfolie in. En heel belangrijk, zorg dat je die olie goed bewaart! Dat wil zeggen dat je zonlicht geen kans geeft en zo weinig mogelijk zuurstof erbij laat. Want dat zijn de grootste vijanden van olijfolie.
Onze hand made keramieken oliefles laat geen straaltje licht door en is goed afsluitbaar. Hij houdt dus niet alleen je olijfolie goed, maar staat dankzij zijn typisch Pugliese design ook nog eens mooi en gezellig op tafel!

Meer producten om je Italiaanse dieet tot een succes te maken, vind je in onze webshop. Bijvoorbeeld linguine met citroensmaak voor een pasta met vis.

deel deze blog:

Geluk zit ‘m in een bloemknop

Je ziet hem overal in Puglia: de pumo. Waarom is deze keramieken bloemknop hier zo populair? En waarom zou ook jij er een in huis willen halen?

Italianen zijn behoorlijk bijgelovig. Om de sfeer aan tafel gezellig te houden, zou je geen wijn mogen inschenken met je linkerhand, bijvoorbeeld. En je dekt ook niet voor dertien personen. Dat doet namelijk denken aan het laatste avondmaal en dat is geen fijne gedachte als je aan je bord pasta wil beginnen.

Hoe zuidelijker je gaat, des te meer het bijgeloof een rol speelt. Zo is in Puglia de pumo mateloos populair, een keramieken bloemknop omgeven door drie sierlijke blaadjes. Bijna elk huishouden hier heeft er wel eentje staan: op het balkon, naast de sofa, op de trapleuning of zelfs in de slaapkamer. Maar wat is een pumo en waarom hechten de inwoners er zoveel waarde aan?

Het woord ‘pumo’ komt van het Latijnse ‘pomum’, dat vrucht betekent. De pumo is zodoende een verwijzing naar de lente, de tijd wanneer bloemen uitkomen. Of meer symbolisch: naar het ontspringen van geluk, gezondheid en welvaart. De keramieken bloemknop haalt het allemaal in huis.

Niet gek dus, dat de pumo zo’n gewild object is. Hoewel de bloemknop iedereen geluk brengt, ongeacht de dikte van je portemonnee, werd hij eeuwenlang vooral als een statussymbool gezien. Rijke landeigenaren toonden hun welvaart door hun huis en landgoed te versieren met vele en grote pumi. Vaak voorzien van een familiewapen, om zich zo te onderscheiden van de buren.

Vandaag is hier geen sprake meer van. Je komt de pumo overal tegen. Niet alleen vanwege het geluk dat het ornament met zich meebrengt, maar vooral omdat-ie gewoonweg mooi staat en herinnert aan lokale, eeuwenoude tradities. Het is een populair cadeau, met name tijdens huwelijken en doopsels. Echter niet om het bruidspaar of de gedoopte baby cadeau te doen – anders komen ze nog om in de pumi – maar van het paar zelf of de kersverse ouders om hun gasten te bedanken.

Je hoeft dus geen geldboompje meer in de tuin te hebben om een mooi exemplaar aan te schaffen. Maar let wel op, de goedkope pumi zijn vaak fabrieksmatig gemaakt en daar zit weinig charme en geluk aan. Beter ga je voor een pumo vervaardigd in een van de vele keramiekateliers in Puglia.

Onze pumi zijn afkomstig uit het kleinschalige keramiekatelier van de familie Falcone, die de geluksbrengers met de hand uit klei vormt. Hierna drogen ze de “bloemknoppen”, om ze vervolgens in een verfbad te dopen. Tijdens het afbakken in de oven krijgen de pumi hun mooie glanzende laag. Elke pumo die door de Falcones wordt gemaakt is qua vorm uniek, maar ze brengen (aldus de legende) allemaal geluk.

Gecharmeerd van deze keramieken bloemknop of kun je wel een portie geluk gebruiken? Bestel je eigen hand made pumo in onze webshop.

deel deze blog:

‘Alles goed in de oven?’

‘Je bakt er niks van!’ kregen slechte pottenbakkers vroeger naar hun hoofd gesmeten in Puglia. Deze mannen konden het wel vergeten: bij hun vrouw, bij hun familie en bij de hele omgeving. Want bijna geen volk ter wereld kan mooi keramiek meer waarderen dan de Pugliesi. Het hoort bij de regio, je ziet het overal. Maar waarom bakken ze in Puglia zo veel met klei?

Wie eens in Puglia op vakantie is geweest, kan het niet zijn ontgaan: de inwoners zijn dol op handgemaakt aardewerk, in alle kleuren en maten. Maar waarom kom je hier zoveel keramieken potten, vazen, borden en decoraties tegen? Het antwoord is heel eenvoudig: de grond is hier rijk aan klei. Al sinds de oudheid wordt er volop mee gebakken. De grote hoeveelheden wijn en olie die de Pugliesi (toen al) produceerden, vervoerden ze in keramieken vazen. Dankzij deze lange traditie met aardewerk, is het vandaag de dag niet meer weg te denken uit de regio.

Een bezoekje aan een van de vele werkplaatsen is dan ook een aanrader. Hier weten de pottenbakkers in mum van tijd een homp klei om te vormen tot, bijvoorbeeld, mooi serviesgoed. Je kunt het zo gek niet bedenken wat er allemaal uit hun handen komt: paraplubakken, spaarpotten, bloemenvazen, peper- en zoutvaatjes en nog veel meer. Daarna laten ze de klei drogen en gaat het werk de oven in.

Vroeger was het gebruikelijk dat passanten nieuwsgierig hun hoofd naar binnen staken en vroegen: ‘Caminaru, a’ cuette buene lu caminu?’ (dialect voor: ‘Pottenbakker, heb je ze goed gebakken in de oven?’) Niet zo maar een vraag; want dit was ooit het moeilijkste deel van het proces. In de houtgestookte ovens was het lastig de temperatuur te bepalen – helemaal, als je bedenkt dat ze die met behulp van brandende takken boven de 1000 graden moesten zien te krijgen.
De grootste belediging die je aan een bakker kon geven was ‘Quiddu no’ sape cocere’ (Je bakt er niks van). Wie dit naar zijn hoofd geslingerd kreeg, kon het wel vergeten. Bij zijn vrouw, zijn familie en zelfs de omgeving. Want misbaksels daar zat en zit niemand op te wachten. Gelukkig voor hen bestaat er tegenwoordig de elektrische oven, waarmee de temperatuur eenvoudig kan worden afgestemd en het proces voor de bakkers een stuk eenvoudiger is geworden.

Het grootste en bekendste keramiekdorp is Grottaglie, liggend op een kleine heuvel bij Taranto. Hier is de keramiekindustrie al eeuwenlang booming business. Je vindt er meer dan vijftig ateliers, waar met de hand keramiek wordt gemaakt. Een aanrader tijdens je bezoek aan Puglia.

Maar ook in andere dorpen weten ze wel raad met klei. Bijvoorbeeld in Ruffano, waar ons traditionele en zelfontworpen servies wordt vervaardigd door de familie Falcone. In dit dorp is de productie kleinschaliger. Om die reden hebben wij gekozen voor dit typisch Zuid-Italiaanse familiebedrijf, waarin het ambacht al vijf generaties lang wordt doorgegeven. Zij werken dagelijks met passie aan hun prachtige producten gemaakt van aardenwerk – oké, dit gaat niet altijd even snel, maar dat hoort ook bij een Zuid-Italiaans familiebedrijf… Benieuwd naar wat vader Falcone en zijn zonen voor ons maken? Neem een kijkje in onze webshop.

Bestel nu een van onze producten en krijg een probeerverpakking taralli, zoutjes uit Zuid-Italië voor bij de borrel, cadeau!

deel deze blog:

4x strandparadijs in Salento

Vergeet twaalf uur lang opgevouwen afzien in een krappe stoel: voor een Caribisch blauwe zee hoef je namelijk helemaal niet de oceaan over te steken. Op ongeveer tweeënhalf uur vliegen liggen de paradijselijke stranden van Salento. Nu het zonnetje weer aan het stralen is in Zuid-Italië, tippen we je de leukste plekken om je handdoek uit te slaan!

Salento, in de hak van de laars, is adembenemend mooi. Hier liggen een aantal van de fijnste stranden van Europa, die vooral in het voor- en najaar heerlijk zijn om te bezoeken. Bovendien kun je een dagje zonnebaden hier perfect afwisselen met verrukkelijk eten en historische stadjes. En het allermooiste van alles? Je hebt geen last van een jetlag.

Punta Prosciutto

Bij de naam Punta Prosciutto denk je wellicht eerder aan een verkooppunt voor hammen dan aan een dagje zonnen, maar laat je niet van de wijs brengen. Punta Prosciutto is een prachtige baai en de ideale plek voor foto’s om het thuisfront mee jaloers te maken. Hagelwit zand, duinen begroeid met mediterrane beplanting en een bijna lichtgevend blauwe zee, zorgden ervoor dat The Daily Telegraph deze baai opnam in de lijst met de 29 mooiste stranden ter wereld. Punta Prosciutto is ook een populaire bestemming voor windsurfen, zeilen en duiken.

Torre dell’Orso

Een ander pareltje in Salento is de kust bij Torre dell’Orso, omgeven door kliffen en zandduinen. Het strand bestaat uit fijn zand en het water is kristalhelder. Niet gek dus, dat dit een populaire plek is onder locals en toeristen. In het voor- en najaar is het er gelukkig nog lekker rustig en kun je, zonder omringd te worden door een legio Italianen in Speedo’s, genieten van ‘de Malediven’ van Europa. Interessant detail: in Torre dell’Orso zijn grotten te bezichtigen, waarin je sporen en graffiti uit de prehistorie terugvindt.

Grotta della Poesia

Wie niet houdt van zand tussen zijn tenen, kan ook een dagje zonnebaden op een van de rotsstranden. Grotta della Poesia is een aanrader, vlak bij het gezellige kustplaatsje Otranto en op loopafstand van Torre dell’Orso. Tussen de rotsen ligt hier een natuurlijk, turquoise zwembad verscholen. Achter de naam steekt een mooi verhaal over een beeldschone prinses. Zij kwam maar wat graag zwemmen in dit, door de zee uitgesleten, bad. Haar gedobber in het koele water inspireerde talloze dichters, die naar de grotta kwamen om hun gedichten aan haar op te dragen. En zo kreeg het de naam ‘Grot van de Poëzie’.
Hoe leuk dit ook mag klinken, een logischere verklaring lijkt echter dat poesia een verbastering is van het Griekse ‘posia’, dat waterbron betekent.

Togo Bay

Denk je in: een cocktail in je hand, rieten parasolletje boven je hoofd en stralende zon aan de hemel. Nee, je bent niet op Bali of ergens in de Caraïben. Je bent op een half uurtje rijden van Lecce, bij Togo Bay. Hier kun je je helemaal in de watten laten leggen. Je kunt ervoor kiezen om een loungehoek op het strand af te huren of alleen een bedje met parasol. In het weekend is het er nog leuker: dan draait er een DJ.

Meer tips?

Wil je meer tips in Salento? Bestel dan het Ebook van Joelle! Hierin deelt ze niet alleen de leukste plekken en weetjes van haar woonplaats Lecce, maar ook in de omgeving! Waar je de beste vis eet, bijvoorbeeld, en waarom de windrichting hier zo belangrijk is.

deel deze blog:

Aperitivo time!

Een van onze lievelingsmomenten in Puglia breekt zo rond een uur of zes, zeven aan. Waar in Nederland al wordt aangeschoven voor het avondmaal, beginnen Zuid-Italianen hun maag eerst kalmpjes warm te draaien. Dat doen ze met behulp van een borrel en wat lekkers. Oftewel fare l’aperitivo, wat letterlijk betekent een ‘opening maken’. Nu gaat dat niet zoals bij ons met een biertje en een paar bitterballen of een schaaltje leverworst. Nee, de Italianen pakken grootser uit (hoe kan het ook anders?). Rond dit tijdstip kun je, naast je drankje, tegoed doen aan een plateau vol met mini calzone, rustici, hammen, kazen en nog veel meer.
Gulzigheid vs. bescheidenheid

Dit klinkt goddelijk – en dat is het ook – maar makkelijk is het niet. Voor veel Nederlanders is dit Italiaanse borreluurtje een ware uitdaging. De truc is namelijk om jezelf te beheersen; het is immers de bedoeling dat je daarna nog gaat eten. Hoe lekker het allemaal ook oogt, je moet dus vooral niet gaan aanvallen. Anders kun je straks die lekkere pasta niet meer op.
Italianen lijken hier allemaal geen moeite mee te hebben. Zij kunnen prima een glaasje wijn drinken met een stukje focaccia en twee eetlepels pastasalade. Misschien nog een handje chips en wat olijven, maar dan is het echt basta. Je zult zelden een Italiaan aantreffen die geen pap meer kan zeggen voordat-ie aan tafel gaat.

Nederlanders daarentegen pik je er zo uit. Zodra de schaal met hapjes op tafel komt, wordt elk gesprek gestaakt. De focus verplaatst zich (niet geheel onterecht) in luttele seconden van praten naar eten. Binnen no time is het plateau leeg en maken ze zich weer op voor een nieuwe ronde drankjes en hapjes. Wellicht is dat de reden dat onze borrel aanzienlijk kleiner is, we kunnen ons gewoonweg niet inhouden.

Taralli

Gelukkig voor ons kent Italië ook kleinere borrelhapjes. Een snackje dat je, vooral in Zuid-Italië, vrijwel altijd bij een drankje krijgt, zijn de taralli. Een tarallo is een ringvormig koekje, bereid met meel, water, olijfolie en zout. Volgens de legende is dit hartige koekje ooit bedacht door een arme Pugliese mamma. Zij had op een dag zo weinig in de voorraadkast liggen, dat ze haar kinderen voedde met ringetjes van deeg, gebakken in de oven. Vandaag wordt deze lekkere noodoplossing nog volop gegeten. Door arm en rijk en door jong en oud. Soms worden er aan taralli extra ingrediënten toegevoegd ter variatie, zoals venkelzaadjes, wijn of chilipepers. Hoewel je zou denken dat je met deze eenvoudige zoutjes veilig zit (‘ach, een paar voor het eten kan best’), moeten we wel waarschuwen dat ze erg verslavend zijn. Voor je het weet heb je het hele schaaltje achter je kiezen.

Your Italian Moment

In de webshop van Taste of Puglia vind je speciaal voor ons geproduceerde taralli, zodat jij thuis jouw eigen Italiaanse aperitivo (met mate) kunt serveren. Onze ambachtelijke classici zijn bereid naar het traditionele recept en smaken erg goed bij een glas wijn. Je kunt ook onze taralli dolci proberen, een zoete variant, bereid met onder andere witte wijn en amandelen. Heerlijk voor bij de koffie!

deel deze blog: